Oturma Odası Duvar Resimleri ve Tabloları: Yerleştirme

Kendi salonumda tabloyu üç kez söktüm. İlk denemede kanvası neredeyse tavana yakın astım, ikinci denemede kanepeye o kadar yakındı ki oturunca insanın ensesine değecek gibi duruyordu. Üçüncüsünde nihayet oturdu ve o an anladım ki mesele resmin güzelliği değil, resmin duvardaki yeri. Aynı çerçeve, 20 santim aşağıda tamamen başka bir oda kuruyor.

Sorun genelde tabloda değil, ölçüde

Çoğu salonda gördüğüm iki klasik hata var: eser çok küçük ve çok yüksek. Küçük bir tabloyu üç metrelik bir duvarın ortasına astığınızda, duvar tabloyu yutuyor; göz nereye bakacağını bilemiyor. Yüksekte asma alışkanlığı ise sanırım tırnak çakarken kolumuzu rahat kaldırdığımız yerden geliyor. Oysa duvar dekoru insan gözü için asılır, kolun rahatı için değil.

Benim başvurduğum iki temel ölçü şu:

• Merkez yüksekliği: Eserin ortası, zeminden yaklaşık 145-150 cm. Bu, ayakta duran bir yetişkinin göz seviyesi. Oturma odasında biraz aşağı çekmek de mantıklı, çünkü zamanın çoğunu oturarak geçiriyorsunuz.
• Mobilyayla mesafe: Kanepe, konsol ya da yemek masası varsa, çerçevenin alt kenarı mobilyanın üstünden 15-25 cm yukarıda olsun. Daha fazlası bağı koparır, resim havada asılı kalır.
• Genişlik oranı: Eser ya da kompozisyon, altındaki mobilyanın genişliğinin kabaca üçte ikisini kaplasın. 200 cm kanepenin üstüne 130-150 cm bandında bir şey iyi durur.

Yerleştirme biçimlerini karşılaştıralım

Bir salon duvar sanat seçimi yaparken önce "kaç parça" sorusunu cevaplamak gerekiyor, çünkü bu karar sonrasındaki her şeyi belirliyor.

Ben küçük ve orta salonlarda tek büyük eseri ya da ikili simetriyi tercih ediyorum. Galeri duvarı fikri kağıt üzerinde harika duruyor; fakat mobilya yoğunluğu zaten yüksekse duvar da kalabalıklaşınca oda daralıyor. Dar alanlarda mobilya yerleşimini planlarken öğrendiğim şey duvarlar için de geçerli: boşluk da bir tasarım öğesi.

Galeri duvarı kuracaksanız

1. Tüm çerçeveleri yere serip kompozisyonu önce zeminde kurun. Fotoğrafını çekin.
2. Kağıt şablonlar kesip kağıt bandıyla duvara yapıştırın, bir gün öyle bırakın. Sabah ışığında gözünüze nasıl geldiğine bakın.
3. Bir hayali dikdörtgen belirleyin ve tüm parçalar bu çerçevenin içinde kalsın. Dış hat düzgün olursa iç dağınıklık şık görünür.
4. Aralıkları sabit tutun: 5 cm dar ve toplu, 8 cm rahat. Karışık aralık en yaygın hata.
5. En ağır ya da en koyu parçayı merkeze yakın yerleştirin, kompozisyon aşağı doğru dengelenir.

Renk, ışık ve doku kararı

Tablonun baskın renginin odada en az bir yerde tekrar etmesini seviyorum: bir kırlent, bir vazo, bir kitap sırtı. Bu tekrar, eseri "sonradan eklenmiş" olmaktan çıkarıp odanın parçası yapıyor. Oda renklerini seçerken kurduğunuz paleti burada da hatırlamak işe yarıyor.

Işık meselesi de en az yükseklik kadar önemli. Cam çerçeveli bir baskıyı pencerenin tam karşısına astıysanız, gün boyunca resim yerine yansımanızı seyredersiniz. Ben cam yerine mat kanvası ya da 45 derece açıyla yerleştirilmiş bir duvar spotunu tercih ediyorum; doğru aydınlatma, ucuz bir baskıyı bile değerli gösterebiliyor.

Duvarın kendisi çok sade ise, tabloya doku ekleyen bir çerçeve seçmek işi kurtarıyor: ham ahşap, keten paspartu, hafif dokulu kanvas. Dokuyla dekorasyon yaklaşımı burada sessizce devreye giriyor.

Pratik önerim

Yeni başlıyorsanız şunu yapın: kanepenizin genişliğini ölçün, üçte ikisini alın, bu ölçüde tek bir eser bulun. Alt kenarını kanepe sırtından 20 cm yukarı, merkezini zeminden 145 cm civarına ayarlayın. Astıktan sonra bir hafta dokunmayın. Gözünüz alışsın.

Bir de şu küçük alışkanlık: çiviyi çakmadan önce çerçeveyi bir yakınınıza tutturup üç adım geri çekilin. Salonda konuk ağırlarken herkesin oturduğu yerden nasıl göründüğüne bakın. O açı, sizin ölçü şeridinizden daha çok şey söyler.

Duvar dekorunda en pahalı hata yanlış tablo almak değil, doğru tabloyu yanlış yere asmaktır. İlkini iade edebilirsiniz, ikincisi her gün gözünüze batar.