Kendin Yap Dekorasyon Projeleri

Evimin oturma odasını ilk kez kendi bütçemle döşediğimde, aklımdaki görüntüyle cüzdanımdaki rakam arasında ciddi bir uçurum vardı. Vitrinde gördüğüm bir konsol, aylık faturalarımın toplamına yakındı. O dönemde başladım kendi elimle bir şeyler yapmaya ve itiraf edeyim: ilk üç denemem kötüydü. Dördüncüsü, mutfak duvarına astığım baharat rafı, hâlâ yerinde duruyor. Bu yazıda size hangi projenin gerçekten değdiğini, hangisinin zaman kaybı olduğunu deneyerek öğrendiğim kadarıyla anlatacağım.

Asıl sorun bütçe değil, ölçek

DIY ev dekorasyonu projeler denince çoğu kişinin aklına "para biriktirmek" geliyor. Bense birkaç yıl sonra fark ettim ki mesele daha çok ölçek uyumu. Mağazadan aldığınız hazır ürünler standart ölçülerde üretiliyor; ama evinizdeki o 42 santimlik niş, o eğik tavan altı, o radyatör üstündeki boşluk hiçbir standart ölçüye uymuyor. Kendin yap işlerinin bana kazandırdığı en büyük şey, boşluğun tam ölçüsüne göre üretim yapabilmek oldu.

İkinci sorun ise şu: insan hevesle başlıyor, malzeme listesi uzuyor, yarım kalan iş balkonun köşesinde tozlanıyor. Ben de birkaç kez bu tuzağa düştüm. Bu yüzden artık bir projeye başlamadan önce üç soruyu cevaplıyorum: Bunu bir hafta sonunda bitirebilir miyim? Gerekli aletlerin en az yarısı bende var mı? Beğenmezsem sökebilir miyim? Üç soruya da "evet" diyemiyorsam başlamıyorum.

Denediğim projeleri karşılaştırdım

Aşağıdaki tablo tamamen kendi tecrübem. Zorluk derecelerini, elinde matkap olan ama marangozluk bilmeyen birini düşünerek verdim.

Tablodan çıkan sonuç bende netti: malzemeyi kesmeyi gerektiren işler her zaman tahmininizden uzun sürüyor. Kesme, ölçme ve düzeltme aşamalarında hata payı büyük. Buna karşılık boyama, sarma, örme ve düzenleme işleri neredeyse her seferinde iyi sonuç veriyor. Bu yüzden yeni başlayan birine önce "kesmesiz" projeleri öneriyorum.

Malzemeyi nereden buluyorum

• Manav kasaları: Rica edip aldığım çam kasalar en sevdiğim hammadde. Zımparalayıp beyaza boyadığımda hiç kimse aslını tahmin edemiyor.
• Eski çerçeveler: İkinci el satıcılarında bulunan tek tip olmayan çerçeveleri aynı renge boyayınca duvarda bütünlük oluşuyor. Duvar dekoru konusunu ayrı bir yazıda anlattım, orada galeri duvarı yerleşimine dair ölçüler de var.
• Kavanoz ve teneke: Kalın camlı kavanozlar mumluk olarak, temizlenmiş tenekeler kalemlik ve mini saksı olarak ikinci hayatına başlıyor.
• Kumaş artıkları: Terzilerin kestiği parçalarla yastık kılıfı yaptım. Doku ekleyerek dekorasyon meselesinin en ucuz çözümü bu.

Kaçınmanız gereken üç hata

1. Verniksiz bırakmak: Boyadığım ilk rafta bunu yaptım, bir yıl içinde nem yüzünden kabardı. Su bazlı mat vernik her projede son adım olsun.
2. Duvar tipini yanlış okumak: Alçıpan duvara normal dübelle raf takmayın. Kelebek dübel şart, yoksa raf kitapla birlikte yere iner. Bir kez yaşadım.
3. Renk kararını sonraya bırakmak: Odanın palet mantığını baştan belirlemeden boya almak, sonradan uyumsuz bir nesne üretmenize yol açıyor. Odaların rengini seçmek konusunu okuyup ana rengi netleştirdikten sonra malzeme alışverişine çıkmak daha mantıklı.

Benim önerim: küçük başlayın, aynı yüzeyde bitirin

Eğer bugün başlayacaksanız, size şu sıralamayı öneririm. Önce üç adet saksı boyayın; bir saatlik iş, hemen sonuç veriyor ve elinizin fırçaya alışmasını sağlıyor. Ardından kasa rafa geçin, bir duvara iki tanesini asimetrik yerleştirin. Üçüncü adımda makrome ya da kumaş bir yumuşak eleman ekleyin, çünkü ahşap ve seramik tek başına odayı sert bırakıyor.

Bir püf noktası daha: yaptığınız tüm parçalarda tek bir bağlayıcı unsur kullanın. Ben doğal keten ipi seçtim; rafın kenarına, saksının boğazına, perde bağına aynı ipi getirdim. Farklı zamanlarda yapılmış, farklı malzemelerden oluşan nesneler bu sayede tek koleksiyon gibi göründü. Bu, mağazadan alınmış takım görüntüsünden daha kişisel ve bence daha kı